Actual fearlessness & freedom from all worries

Death was walking toward a city one morning and a man asked, "What are you going to do?"

"I'm going to take 100 people." Death replied.

"That's horrible" the man said.

"That's the way it is." Death said. "That's what I do."

The man hurried to warn everyone he could about Death's plan.

As evening fell, he met Death again. "You told me you were going to take 100 people," the man said, "Why did 1,000 die?"

"I kept my word" Death responded. "I only took 100 people. Worry took the other...."

Worry is, and always will be, a fatal disease, for its beginning signals the end of faith. Worry intrudes on God's compassionate ability to provide & protect us. When we allow our problems to overshadow God's promises, we unknowingly, doom ourselves to defeat.

Release the regrets of yesterday and refuse the fears of tomorrow.

Hear with an open mind

Nan-in, a Japanese master received a university professor who came to inquire about the Absolute Truth.

Nan-in served tea. He poured his visitor's cup full, and then kept on pouring.

The professor watched the overflow until he no longer could restrain himself. "It is overfull. No more will go in!"

"Like this cup," Nan-in said, "you are full of your own opinions and speculations. How can I show you the Absolute Truth unless you first empty your cup?"

Hence it’s very important when we hear or take association from seniors; we go with an empty cup and hear with an open mind, keeping aside our own opinions and speculations.

Good ideas are not the monopoly of the educated

A lady bought some bathing soaps from a shop. When she opened one of the packets, she found that it was empty. There was no soap in there; it was just an empty wrapper! She lodged a complaint against the manufacturer and got her claim. That being settled, there was a task before the management of the soap factory. How had this happened? How could they ensure that the incident did not occur again? They had suffered enough bad publicity besides having to pay the compensation to the lady.

After a detailed investigation, it was discovered, that during the process of wrapping, it so happened that inevitably, one or two wrappers did get through, having no bar of soap in them! There was no way to make out the difference between a full wrapper and an empty one. The process of handling each one separately for this purpose seemed to be very cumbersome. So, the technical head was given the job of devising a method to overcome the problem. The man prepared a detailed report and proposed the setting up of a computer based system that would weigh and scan each bar, for the empty packs would not get detected by a normal x-ray machine. He proposed an expenditure of a large amount to put this system into place.

The management heard him out and passed the order to release the funds and to buy the machinery that he had proposed. An uneducated worker said, “Excuse me Sir, for my impertinence, but I have a solution that shall cost a fraction of what you are planning to go in for.”

The management hesitated initially. But eventually they heard him out and agreed to try out his proposal. The next day, the worker brought a strong industrial fan. He put it at an angle near the conveyor belt on which the packed soap bars were coming through and switched it on. The few empty wrappers that came through got blown off by the fan! The rest of them went past easily.

A simple solution, for a complex problem! This goes to prove that ideas are not the monopoly of the educated.

Let us shape ourselves first

There was a millionaire who was bothered by severe eye pain. He consulted so many physicians and was getting his treatment done. He did not stop consulting galaxy of medical experts; he consumed heavy loads of drugs and underwent hundreds of injections.

But the ache persisted with great vigor than before. At last a monk who was supposed to be an expert in treating such patients was called for by the millionaire. The monk understood his problem and said that for sometime he should concentrate only on green colors and not to fall his eyes on any other colors. The millionaire got together a group of painters and purchased barrels of green color and directed that every object his eye was likely to fall to be painted in green color just as the monk had directed.

When the monk came to visit him after few days, the millionaire's servants ran with buckets of green paints and poured on him since he was in red dress, lest their master not see any other color and his eye ache would come back.

Hearing this the monk laughed and said "If only you had purchased a pair of green spectacles, worth just a few rupees, you could have saved these walls and trees and pots and all other articles and also could have saved a large share of his fortune. You cannot paint the world green!"

Let us change our vision and the world will appear accordingly. It is foolish to shape the world, let us shape ourselves first.

Let’s change our vision first..!!

Before we give any criticism

A young couple move into a new neighborhood. The next morning, while they are eating breakfast, the young woman sees her neighbor hang the wash outside.

"That laundry is not very clean", she said, "she doesn't know how to wash properly. Perhaps she needs better laundry soap".

Her husband looked on, but remained silent. Every time her neighbor would hang her wash to dry, the young woman would make the same comments.

About one month later, the woman was surprised to see a nice clean wash on the line and said to her husband: "Look! She has learned how to wash properly. I wonder who taught her this."

The husband said: "I got up early this morning and cleaned our windows!"

And so it is with life: "What we see when watching others depends on the purity of the window through which we look. Before we give any criticism, it might be a good idea to check our state of mind and ask ourselves if we are ready to see the good rather than to be looking for something in the person we are about to judge."

DO U HATE SOMEONE?

A kindergarten teacher has decided to let her class play a game.

The teacher told each child in the class to bring along a plastic bag containing a few potatoes.

Each potato will be given a name of a person that the child hates,

So the number of potatoes that a child will put in his/her plastic bag will depend on the number of people he/she hates.

So when the day came, every child brought some potatoes with the name of the people he/she hated. Some had 2 potatoes; some 3 while some up to 5 potatoes. The teacher then told the children to carry with them the potatoes in the plastic bag wherever they go (even to the toilet) for 1 week.

Days after days passed by, and the children started to complain due to the unpleasant smell let out by the rotten potatoes. Besides, those having 5 potatoes also had to carry heavier bags. After 1 week, the children were relieved because the game had finally ended....

The teacher asked: "How did you feel while carrying the potatoes with you for 1 week?". The children let out their frustrations and started complaining of the trouble that they had to go through having to carry the heavy and smelly potatoes wherever they go.

Then the teacher told them the hidden meaning behind the game. The teacher said: "This is exactly the situation when you carry your hatred for somebody inside your heart. The stench of hatred will contaminate your heart and you will carry it with you wherever you go. If you cannot tolerate the smell of rotten potatoes for just 1 week, can you imagine what is it like to have the stench of hatred in your heart for your lifetime???"

Moral of the story: Throw away any hatred for anyone from your heart so that you will not carry sins for a lifetime. Forgiving others is the best attitude to take!

True love is not loving a perfect person but loving an imperfect person perfectly!!

We get back what we give

A little boy got angry with his mother and shouted at her, "I hate you, I hate you." Because of fear of reprimand, he ran out of the house. He went up to the valley and shouted, "I hate you, I hate you," and the echo returned, "I hate you, I hate you."

Having never heard an echo before, he was scared, and ran to his mother for protection. He said there was a bad boy in the valley who shouted "I hate you, I hate you"

The mother understood and she asked her son to go back and shout, "I love you, I love you". The little boy went and shouted, "I love you, I love you," and back came the echo.

That taught the little boy a lesson: Our life is like an echo. We get back what we give.

Spend Half Day in a Graveyard

A physician gave some rather whimsical advice to a patient, an aggressive, go-getter type of businessman. Excitedly the businessman told the doctor what an enormous amount of work he had to do and that he had to get it done right away or else things will fall apart.

“I take my brief case home every night and it’s packed with work,” he said with nervous inflection.

“Why do you take work home with you at night?” the doctor asked quietly.

“I have to get it done,” he fumed.

“Can’t someone else do it, or help you with it?” asked the doctor.

“No,” the man snapped. “I am the only one who can do it. It must be done just right, and I alone can do it as it must be done, and it has to be done quickly. Everything depends upon me.”

“If I write a prescription, will you follow it?” asked the doctor.

This, believe it or not was the prescription. His patient was to take off half-day a week and spend that half-day in cemetery.

In astonishment the patient demanded, “Why should I spend a half-day in a cemetery?”

“Because,” answered the doctor, “I want you to wander around and look at the gravestones of men who are there permanently. I want you to meditate on the fact that many of them are there because they thought even as you do, that the whole world rested on their shoulders. Meditate on the fact that when you get there permanently the world will go on just the same &, as important as you are, others will be able to do the work you are now doing.”

The patient got the idea. He stopped fuming & fretting. He got peaceful and developed a more competent organization & his business is in better condition.

We simply wait for our chance to speak

If you observe the conversations around you, you’ll notice that, often, what many of us do is simply wait for our chance to speak. We’re not really listening to the other person, but simply waiting for an opening to express our own view. We often complete other people’s sentences, or say things like, “Yeah, yeah,” or “I know,” very rapidly, urging them to hurry up so that we can have our turn.

This harried form of communication encourages us to criticize points of view, overreact, misinterpret meaning, and form opinions, all before our fellow communicator is even finished speaking. No wonder we are so often annoyed, bothered, and irritated with one another. Sometimes, with our poor listening skills, it’s a miracle that we have any friends at all!

You’ll be pleasantly amazed at the softer reactions and looks of surprise as you let others completely finish their thought before you begin yours. Often, you will be allowing someone to feel listened to for the very first time. You will sense a feeling of relief coming from the person to whom you are speaking – and a much calmer, less rushed feeling between the two of you.

No need to worry that you won’t get your turn to speak --- you will. In fact, it will be more rewarding to speak because the person you are speaking to will pick up on your respect and patience and will begin to do the same.

Be willing to learn

Many of us are reluctant to learn from the people closest to us—our authorities, colleagues, staff and friends. Rather than being open to learning, we close ourselves off out of embarrassment, fear, stubbornness, or pride. It's almost as if we say to ourselves, "I have already learned all that I can [or want to learn] from this person; there is nothing else I can [or need to] learn."

It's sad, because often the people closest to us know us the best. They are sometimes able to see ways in which we are acting in a self-defeating manner and can offer very simple solutions. If we are too proud or stubborn to learn, we lose out on some wonderful, simple ways to improve our lives.

Remain open to the suggestions of your authorities and other devotees. Ask senior devotees and authorities, "What are some of my blind spots?" By this simple process you end up getting some good advice. It's such a simple shortcut for growth, yet almost no one uses it. All it takes is a little courage and humility, and the ability to let go of your ego. This is especially true if you are in the habit of ignoring suggestions, taking them as criticism.

Pick something that you feel the person whom you are asking is qualified to answer. Sometimes the advice we get usually prevents us from having to learn something the hard way.

One day I will be happy…

Sadly, many of us keep convincing ourselves, “Someday I’ll be happy.” We tell ourselves ‘I’ll be happy when I will be a president, when I will be doing so and so service, get a particular mobile phone etc. We convince ourselves that life will be better after we get married, then another, then another, on and on and on we go with our wish list.

Meanwhile, life keeps moving forward. The truth is, there’s no better time to be happy than right now. If not now, when?

Your life will always be filled with challenges. It’s best to admit this to yourself and decide to be happy anyway.

A wise man said, “For a long time it had seemed to me that life was about to begin – real life. But there was always some obstacle in the way, something to be got through first, some unfinished invention, a debt to be paid. Then life would begin. At last it dawned on me that these obstacles were my life.”

A low mood is not the time to analyze your life

In low moods we lose our perspective and everything seems urgent. We completely forget that when we are in a good mood, everything seems so much better. We experience the identical circumstances – who we are married to, where we work, the car we drive, our potential, our childhood – entirely differently, depending on our mood!

When we are low, rather than blaming our mood as would be appropriate, we instead tend to feel that our whole life is wrong. It’s almost as if we actually believe that our lives have fallen apart in the past hour or two.

The truth is, life is almost never as bad as it seems when you’re in a low mood. Rather than staying stuck in a bad temper, convinced you are seeing life realistically, you can learn to question your judgment. Remind yourself, “of course I’m feeling defensive (or angry, frustrated, stressed, depressed); I’m in a bad mood. I always feel negative when I’m low”.

When you’re in an ill mood, learn to pass it off as simply that: an unavoidable human condition that will pass with time, if you leave it alone. A low mood is not the time to analyze your life. To do so is emotional suicide. If you have a legitimate problem, it will still be there when your state of mind improves.

The trick is to be grateful for our good moods and graceful in our low moods not taking them too seriously.

The next time you feel low, for whatever reason, remind yourself, “This too shall pass.” It will. ....

Anxious about the future?

Once two villagers were sitting under a tree and watching the sunset. They were very close friends. After sitting quietly for some time, one asked the other, "What are you thinking?" "I am planning to buy five acres of land, a garden." The other friend immediately said, "Don't buy the garden!" The first one was surprised. He asked "why"? The second one replied, "I am planning to buy a buffalo. Then, my buffalo will enter your garden and we will fight, have misunderstandings and lose our friendship. I do not want to lose our friendship." The first one said, "Then, you cancel your plan of buying a buffalo. I am going to buy my garden." The second one said, "No, no, no. I have already decided to buy a buffalo." Thefirst one said, "How will your buffalo enter my garden? I will fence it thoroughly." The second one said, "No, you see it can just enter; a buffalo is a buffalo. Who can stop it? It can do anything." They started fighting. The fight went to such an extent that they broke their limbs! Neither has bought buffalo nor any land. Nothing has happened. Just the mind’s race and both of them broke their limbs over it! Our fears are also like that. The future has not yet come. But you just sit there and think, "Oh! What will happen? This will happen. That will happen." Many times our minds are filled with anxiety about the future! In this run, the mind gets into such a mess. Don’t be over anxious about the future.

One day I decided to quit…

One day I decided to quit... I quit my job, my relationship, my spirituality... I wanted to quit my life. I went to the woods to have one last talk with God. "God", I said. "Can you give me one good reason not to quit?" His answer surprised me... "Look around", He said. "Do you see the fern and the bamboo?" When I planted the fern and the bamboo seeds, I took very good care of them. I gave them light. I gave them water. The fern quickly grew from the earth. Its brilliant green covered the floor. Yet nothing came from the bamboo seed. But I did not quit on the bamboo. In the second year the fern grew more vibrant and plentiful. And again, nothing came from the bamboo seed. But I did not quit on the bamboo. He said. "In the third year, there was still nothing from the bamboo seed. But I would not quit. In the fourth year, again, there was nothing from the bamboo seed. "I would not quit." He said. "Then in the fifth year a tiny sprout emerged from the earth. Compared to the fern it was seemingly small and insignificant... But just 6 months later the bamboo rose to over 100 feet tall. It had spent the five years growing roots. Those roots made it strong and gave it what it needed to survive. I would not give any of my creations a challenge it could not handle." He said to me. "Did you know, my child, that all this time you have been struggling, you have actually been growing roots." "I would not quit on the bamboo. I will never quit on you." He said. "The bamboo had a different purpose than the fern ... Yet, they both make the forest beautiful." Your time will come," God said to me. "You will rise high! " God will never give up on you. He will never give up on you. Keep going...

பூவுக்குள் ஈரம்

மார்கழி திங்கள் பனியின் விழியில் பூக்கள் எல்லாம் பூத்துக்குலுங்கும் அந்த தருணத்தில் சேவல் கூவும் அந்நேரத்தில் கிரிங் கிரிங் என்ற அலாரம் அடிக்க அவள் பதறி எழுந்து அதை அனைத்து மறுபடியும் உறங்க ஆரம்பித்தாள். அந்த குளிரில் யாருக்குத்தான் தூங்க ஆசை இல்லாதிருக்கும். சிறிது நேரம் பொறுத்து அவள் அம்மா ஒரு கப் காபியுடன் அவளை வந்து எழுப்பி, எந்திரிடா college க்கு டைம் ஆச்சி என்று சொல்ல. அவள் விழிகளும் பூத்தன, அன்று அவள் முதல் பார்வை அவள் அம்மாவின் அழகான புன்னகையுடன் துவங்கியது. அவள் சோம்பல் முறித்துக்கொண்டே அவள் அம்மாவை முத்தமிட்டு கையில் உள்ள காபியை குடித்துவிட்டு அவள் collegu க்கு ரெடி ஆக ஆரம்பித்தால். ஒரு அரை மணி நேரத்தில் அழகு தேவதையைப்போல் அவள் அம்மாவின் முன்னாடி பொய் நின்று, அம்மா நான் கிளம்புறேன் என்று சொல்ல, தாயின் நெஞ்சம் அவள் பசியை அறிந்து இருடா ரெண்டு வாய் சாப்டிட்டு போடா என்று அவளுக்கு ஊட்டி விட, அவள் அதை சாப்பிட்டு கொண்டே, டைம் ஆச்சிமா என்று கூறி அவசர படுத்தினால்.இன்னும் ஒரு வாய் வாங்கிட்டு போடா என்று அவள் அம்மா வைக்க அவள் குதித்து – அம்மா நான் கிளம்புறேன் என்று புறப்பட்டால். செல்லும் வழியில் அவள் அண்ணன் மகனின் மண்டையில் கொட்டு விட்டு ஓடி வீட்டின் வாசலை நெருங்க, அவள் அப்பா எதிரில் வர, நான் கிளம்புறேன் பா என்று சொல்லி கிளம்பினாள்.

காலை ஒரு 7 மணி இருக்கும், சூரியன் கூட இன்னும் முழுமையாக விழிக்கவில்லை, அதற்குள் அவள் கல்லூரிக்கு செல்ல நேரமாயற்று. சென்னை, புறநகரான அம்பத்தூரில் வசிக்கும் அவள் mountroad இல் உள்ள எத்திராஜ் கல்லூரியில் இரண்டாம் ஆண்டு b.sc – physics படிக்கிறாள். தினமும் காலை 7 மணிக்குள் பேருந்தை பிடித்தால்தான், சென்னை மக்களின் பேருந்து கூட்ட நெருசல்களில் இருந்து தப்பித்து நிம்மதியாக கல்லூரியை அடைய முடியும். அந்த இளம் வெயிலில், யாரும் தென்படாதா அந்த தெருவில் அவள் நடந்து வந்துகொண்டிருக்கும் சமயம், எதிரே இரண்டு சின்ன பிள்ளைகள்,பள்ளிக்கு சென்று கொண்டிருக்க, இவளுக்கு என்ன தோன்றியதோ, அந்த பிள்ளைகளின் அருகே இருந்த மரத்தின் கிளையை ஆட்டி, அதில் இருந்த பனித்துளிகள் அவர்கள் மூவரின் மேலும் பட, குஷியுடன் அந்த பிள்ளைகளின் தலையை செல்லமாக கோரி விட்டு பேருந்து நிலையத்துக்கு விரைந்தாள். நிம்மதியாக ஒரு பெருமூச்சி விட்டாள், அவள் செல்ல வேண்டிய பேருந்து இன்னும் வரவில்லை. பேருந்துக்கு காத்திருக்கும் தருணத்தில்தான் அவளிடம் இதுவரை கண்டிராத ஒரு பதற்றம் தோன்றியது – ஆம் எல்லா மாணவர்களுக்கும் தோன்றும் அதே துயரம் தான் அவளுக்கும்.
அன்று அவள் கல்லூரியில் ஏதோ பரீட்சை போலிருக்கு. அவள் பதற்றத்திற்கு ஏற்றார்போல் பேருந்தும் விரைந்து வந்து நின்றது. எங்கிருந்தார்கள் என்று தெரியவில்லை, திடீரென்று அப்பேருந்தில் நுழைவாயில் அவ்வளவு கூட்டம்,நெரிசல். அவள் தவிப்பு தெரிந்தது, ஒரு seat கிடைக்காத என்ற ஏக்கம் அவள் கண்ணில் தோன்றியது. ஆனால் அவள் தவிப்புக்கு எப்போதும் போல் அதே ஏமாற்றம்தான் மிஞ்சியது.
ஒரு சில நிமிடங்களில் பேருந்து நிரம்பி வெளியே வழிந்ததும் கண்டக்டர் whistle அடித்து கிளப்பினார்.. நிரம்பிய பேருந்தில், சிக்கித்தவிக்கும் அவளுக்கு ஒரு ஓரமாக நிற்க கொஞ்சம் இடம் கிடைத்தது. கம்பியை பிடித்து நின்று கொண்டிருந்த அவள், நான்கு பக்கத்திலுமிருந்தும் இடிக்க பட்டு நசுங்கிய நிலையில், அவள் நின்று கொண்டிருந்த
இடத்தின் முன் சீட் காலி ஆகவே, அவள் படாரென்று நுழைந்து அவ்விடத்தை பிடித்து அமர்ந்தாள் . அதுவரை கண்டிறாத அமைதியும்,சந்தோஷமும் அவளிடன் அப்போது தோன்றியது.

அவள் கை குட்டையால் அவள் முகத்தில் படிந்த வியர்வையை துடைத்து பையில் இருந்த புத்தகத்தை எடுத்து படிக்க ஆரம்பித்தால். அவள் இரண்டு பக்கம் திருப்புவதற்குள் கண்டக்டர் வந்து டிக்கெட் என்று கூற, அவள் பர்சில் இருந்த இருபது ரூபாய் நோட்டை நீட்டி எதிராஜ் என்று சொன்னதும், அவளிடம் டிக்கெட்டையும் பாக்கி சில்லறையையும் கொடுத்துவிட்டு கிளம்பினார் கண்டக்டர். ஒரு மணி நேர கூட்ட நெரிசலின் பயணத்திலிருந்து விடை பெரும் நேரம் வந்தது, மவுண்ட் ரோடு எட்டியதும் அவள் இருக்கையில் இருந்து எழுந்து நுழைவு வாயிலின் அருகில் சென்றாள். அவளின் நிறுத்தம் வந்ததும் இறங்கினாள்.

மவுண்ட் ரோடு பற்றி சொல்லவே வேண்டாம், எந்நேரமும் பிஸியாகவே இருக்கும், அன்று காலையும் வழக்கம் போல் கார், பஸ், இருசக்கர வாகனங்கள் வேகமாக இருபக்கமும் சென்று கொண்டிருந்தது. இவளோ சாலையை கடப்பதற்காக காத்துக்கொண்டிருக்கும் நேரத்தில், படாரென்று ஒரு சத்தம். கண்மூடி திறக்கும் நொடியில் ஒரு வண்டியில் சென்றுகொண்டிருந்த இளைஞன் சாலையில் வலது
பக்கம் திரும்பும் தருணத்தில் வேகமாக வந்த கார் அவன் வண்டியில் உரசி, அங்கையே விழுந்து கிடந்தான். மக்கள் கூட்டம் அவனை சுற்றியது, அதில் ஒரு குரல் எழும்பியது, “ஆளு ஸ்பாட் காலி, யாரும் பக்கத்துல போகாதீங்க, போலீஸ்க்கு போன் பண்ணலாம் ”. சாலையில் அவன் ரத்தம் சிந்தி
எங்கும் சிவப்பு நிறமாக தோன்றியது, பக்கத்தில் போகவே பயமாக இருந்த அந்த இடத்தில் அவளும் இருந்தாள். பென்சில் சீவும்போது விரலில் கத்தி பட்டு வரும் சிறிய ரத்தத்தை பார்த்து பயப்படும் அவளுக்கு எங்கிருந்து வந்ததோ அந்த தைரியம் என்று தெரியவில்லை, எல்லோரையும் போல் வேடிக்கை பார்த்து கொண்டு இல்லாமல், அவன் பக்கம் நெருங்கினால். அவனுக்கு தலையில் பின் மண்டையில் தான் ஆழமான காயம், தண்ணீர் குழாயில் பாயும் தண்ணீர் போல் மண்டையின் பின் புறத்திலிருந்து ரத்தம் பாய்ந்து கொண்டிருந்தது.

அவள் அவனது தலையை தூக்கி பிடிக்க, அவனின் மூச்சி எழுந்தது, அவன் உயிருடன் தான் இருக்கிறான் என்று அவளுக்கு தோன்றியதும், அவளின் மென்மையான குரல் கூட கத்த தொடங்கின –‘இன்னும் உயிர் இருக்கு காப்பாத்தலாம், சீக்கிரம் வாங்க’. நம் மக்களோ மெல்ல தயங்கி அவனை நெருங்க, ஏதோ ஒருவன் "தலையில் ரத்தம்
கொட்டுவதால் அதை உடனே நிறுத்த வேண்டும்" என்று கூற. யாரிடமும் அதை கட்டும் அளவுக்கு துணி இல்லை. அவளோ அவள் கூச்சத்தை கூட பொருட்படுத்தாமல், அவளின் தோலில் இருந்த துப்பட்டாவை எடுத்து அவன் தலையில் கட்டினாள். வெகுவாக ஒரு வண்டியை அழைத்து அவனை தூக்கி சென்றார்கள்.

அவன் செல்லும்முன் அவளுக்கு கிடைத்த ஒரு ஆறுதல் அவனை தூக்கும் பொது அவனின் புன்னகை. ஆயிரம் அர்த்தங்கள் அடங்கும் புன்னைகை, அவனுக்கு அவள் கடவுளாக...அவனை காப்பாற்றியதற்காக நன்றி தெரிவிக்கும் ஒரு புன்னகைக்கு ஈடு இணை எதுவும் இவ்வுலகில் உண்டோ??  அவனை காப்பாற்றிவிட்டோம் என்ற எண்ணத்தோடு அவள் கல்லூரிக்கு சென்று பரிட்சையை எழுத சென்றாள். அன்று முழுவதும், அவள் துப்பட்டா இல்லாமல்தான் கல்லூரியில் இருந்தால். அவள் கல்லூரியில் இருந்தாலும் அவளுக்கு மீண்டும் மீண்டும் தோன்றியது அந்த புன்னகை மட்டும்தான். அவளிடம் கண்டக்டர் கொடுத்த சில்லறையை தவிர வேறு எந்த பணமும் இல்லை, அவளின் தோழிகளிடம் 50 ருபாய் வாங்கி கல்லூரியில் இருந்து கிளம்பினால். வீட்டிற்க்கு அல்ல, அந்த சுற்றுபுறம் உள்ள எல்லா மருத்துவமனைக்கும் சென்று அந்த இளைஞ்னைப் பற்றி விசாரித்தாள். மதியம் 1 மணியிளவில் ஆரம்பித்த அவளின் தேடல் இரவு 7 மணி வரை தொடர்ந்தும் அவளால் அவனை கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை. வீட்டில் எல்லோரும் பதற்றமாய் அவளை தேடி பேருந்து நிலையத்தில் காத்திருக்க, அவளோ அவனைக் காணமுடியாத ஏமாற்றத்துடன் இரவு 9 மணி அளவில் வீட்டிற்கு வந்தடைந்தாள்.

அவள் வீட்டிலோ அவளுக்கு மிஞ்சியது திட்டு மட்டும் தான். அவர்களின் ஒரு வாதம், உனக்கேன் இந்த வேண்டாத வேலை. அவளுக்கோ அவர்களின் திட்டு எதுவும் செவியில் ஒலிக்கவில்லை, அவனின் நினைப்புடன் அவளுடைய அறைக்கு சென்று கதவைச் சாற்றினாள். அவளுக்கு ஆதரவாகவோ அவளின் தைரியத்தை பாராட்டவோ அவள் நட்பை சேகரிக்கவில்லை. அன்று இரவு முழுவதும் அந்த இளைஞனின் நினைவோடு, அவனுக்காக கடவுளிடம் பிரார்த்தனை செய்துக்கொண்டே இருந்தாள். இன்றும் அவள் மனதில் அவன் எங்கோ நன்றாக வாழ்கிறான் என்ற மன திருப்தியுடன் வாழ்கிறாள். அவனின் புன்னகை இன்னும் அவள் மனதில் ஆழமாக பதிந்திருக்க, அவளின் தேடல் ஒரு நாள் பூர்த்தியாகும்.
இப்படி நம் நாட்டில் எத்தனையோ பெண்கள் அவர்களின் தைரியத்தை ஒரு கட்டு கோப்புக்குள் அடைத்து வைத்திருக்கிறார்கள். இந்த பெண்ணிடம் இருந்த மனிதாபிமானமும் தைரியமும் அந்த கூட்டத்தில் இல்லாத ஆண் இனமே, பெண்ணின் உரிமையையும், அவளின் சுதந்திரத்தையும் பறிக்க நீ யாரடா????.. சமுதாய அக்கறை காட்டுவோம், ஒன்று கூடுவோம்,சம உரிமை காண்போம். நாம் ஒரே இனம், மனித இனம். எல்லோரையும் வாழ வைப்போம். நாமும் வாழ்வோம்.

இது கதையல்ல நிஜம். இந்த வீரச்செயலை செய்த என் தோழிக்கு கணம் கோர்த்து வணங்குகிறேன் வாழ்த்துகிறேன். இக்கதை அவளுக்கும் அவளைபோல் வீரம் கொண்ட அனைத்து பெண்களுக்கும் சமர்ப்பணம்.